niedziela, kwietnia 10, 2016

Przegląd najpopularniejszych projektantów XX wieku II

projektanci mody
Damska moda od zawsze leży w męskich rękach. Czy to nie dziwne, że to nie kobiety dominują wśród największych projektantów? Wydawałoby się, że to przecież płeć piękna powinna wiedzieć najlepiej, w co chce się ubierać. Tymczasem projektanci to zazwyczaj mężczyźni. Dziś przedstawię trzech z nich. 

Jacques Fath 


Jacques Fath pochodził z rodziny artystów, a jego prababka prowadziła nawet mały salonik mody. Nic dziwnego, że i on wyrósł na twórcę. Początkowo chciał zostać aktorem, ale ostatecznie postawił na haute-couture. Pierwszy salon otworzył jeszcze przed wybuchem II Wojny Światowej. Był samoukiem, projektował drapując materiał na manekinach i w ten sposób tworzył wykroje.

jacques fath
 Modelka w kostiumie od Fatha, 1951, zdjęcie Willy Maywal, źródło: pleasurephotoroom.wordpress.com
Suknia Wieczorowa projektu Fatha, 1948, V&A Museum

Obok haute-couture, projektował również kolekcje konfekcyjne przeznaczone na rynek amerykański, sprzedawane na przykład w słynnym Bloomingdales. Był pierwszym paryskim couturierem, którego amerykanie pokochali na nowo po ciężkich latach wojny. Jego żoną była piękna Geneviève Boucher, modelka, która przed ślubem pracowała dla Chanel. Jej zdjęcia pojawiały się między innymi w Vogue. Zawsze nosiła projekty męża. 

Jacques Fath zmarł bardzo młodo, bo w wieku zaledwie 42 lat. Po śmierci kreatora Geneviève próbowała jeszcze utrzymać dom mody, ale bez pomysłów Jacquesa nie była w stanie sobie poradzić. Ostatecznie firmę zamknięto w 1957 roku. 

Mainbocher 


Main Bocher był Amerykaninem, który miał duże szczęście urodzić się w bogatej rodzinie. To pozwoliło mu na otworzenie w 1930 salonu haute-couture w Paryżu. Był to czas wielkiego kryzysu, a mimo to ceny jego projektów były nadzwyczajnie wysokie. Zyskał sławę autora „najdroższych sukien świata”, co jak można się spodziewać przyciągnęło bogate klientki, zwłaszcza Amerykanki. 

Wbrew temu, co się może wydawać, ceny były uzasadnione. Mainbocher korzystał z najlepszych materiałów i potrafił wyczarować z nich prawdziwe cuda. Mimo, że projekty były nacechowane surowością, podkreślały piękno noszącej je kobiety. Zresztą jeszcze przed założeniem swojego domu mody, pracował jako rysownik, więc nie wziął się znikąd. Jego wierną klientką była Wallis Simpson (tak to dla niej Edward VIII zrezygnował z angielskiego tronu).

 mainbocher
 Suknia Mainbocher 1958, zdjęcie Richard Avedon dla Harper's Bazaar
theredlist.com

To z czym dziś Mainbocher kojarzy się najbardziej to, szalony pomysł jakim było zaprojektowanie gorsetów w latach 30 XX wieku, a więc wtedy, kiedy już ich nie noszono. Gorset jego autorstwa został uwieczniony na słynnym zdjęciu Horsta, ale o tym napiszę w drugiej części historii fotografii modowej. W każdym razie uważa się, że Mainbocher miał ogromny wpływ na Diora i na to jak wyglądało „new look”. (Przypominam, że Dior ubierał kobiety w gorsety.)

Mainbocher uciekł przed wojną do USA gdzie kontynuował działalność. Wśród bogatych Amerykanek znalazł wierne klientki. Dom mody zamknął w 1971 roku, na parę lat przed śmiercią. 

Edward Molyneux 


edward molyneuxEdward Molyneux chciał zostać malarzem. Wziął udział w konkursie zorganizowanym przez dom mody Lady Lucy Duff Gordon i wygrał. Coś, co miało być żartem, stało się przeznaczeniem. Edward został zatrudniony u Lucile jako stylista. Po Pierwszej Wojnie Światowej wyjechał do Paryża i tam otworzył swój pierwszy salon. Za nim przybyły klientki, które poznały go jeszcze w Londynie. 

Na złość Chanel nazwał swoje perfumy „Molyneux nr 5”. Gabrielle chciła go pozwać, ale prawnicy uznali, że nie ma szans na wygraną. Konflikt z wielką Chanel przyniósł mu jeszcze większy rozgłos. Wśród jego klientek znalazły się europejskie królowe i księżniczki. To u Edwarda Molyneux Pierre Balmain zaczynał karierę.

Po II Wojne Światowej znaczenie domu mody Molyneux zmalało. Edward utrzymywał się głównie ze sprzedaży swoich perfum. Gdy w latach 60 próbował wrócić na modową scenę z elegancką kolekcją, zastał już zupełnie inne czasy minispódniczek i odkrytych pępków. Nie potrafił zrozumieć nowej, wulgarnej mody. Ostatecznie firma została zamknięta w 1971.
Suknia wieczorowa Molyneux z 1935 roku.
Źródło

I oto kolejne trzy nazwiska projektantów mody, o których dziś mało kto pamięta. A szkoda, bo każdy z nich swego czasu tworzył piękne rzeczy. Więcej o zapomnianych projektantach przeczytasz tu i tu.

Na dzisiaj to wszystko, ściskam i do zobaczenia w kolejnym poście ;) 


Zdjęcie na początku posta -  suknia wieczorowa Mainbocher, zdjęcie Louise Dahle-Wolfe,  ok 1950, źródło: theredlist.com

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Jeśli dowiedziałaś(łeś) się czegoś nowego, lub uważasz ten wpis za ciekawy, podziel się swoją opinią. Będę wdzięczna ;)

TOP